తప్పిన అడుగుల్లో
తలలు నాటుతున్నాం
కంటున్న కల పూర్తికాకుండానే
దబుక్కున మెలకువొస్తుంది
ఇక్కడేదో హార్మోనియం పెట్టె పగలినట్టు
శృతి విరిగిపోయింది
జానపదగీతం వినెతందుకు
జన్నభూమి మొరాయిస్తున్నది
ఊగిసలాటలో ఉడుకుతున్న జీవితం
చావువాసన సంతరించుకుంటున్నది
వానజల్లులు జల్లులుగా కురిసినా
మునుపటి వలె నేల పులకించటం లేదు
పాతనవి మొక్కలు కాదు
రాతికనీలు
వసంతం అడుగిడినా అవి చిగురించవు
తప్పిన దారుల్లో
కలలు వెదజల్లుతున్నాం
అష్టభుజి సందడిలో
ఉన్నభూజాలు పోతాయి
నిర్వాసితుల కన్నీళ్ళు
కంప్యూటర్ ను చెమరించలేవు
నిండు సభలో
మనిషి శిరచ్ఛేదాన్ని ఆపెతందుకు
ఎవరూ ముందుకు రారు
అందరిదీ ఒకే తల
నమ్రంగా నాలుక తిప్పటమే ఇ-కళ
దూప తీరకముందే
నది అదృశ్యం
ఎక్కక ముందే కొండ అదృశ్యం
విషాదాలు మోసెతందుకయినా
తలలుండాలె
వివేచన చేసెతందుకయినా
తలలుండాలె
ఎవల భుజాల మీద
వాళ్ళ తలలే ఉండాలె
సౌజన్యం: తెలుగు పలుకు
మీ
చాల బగుంది కవిత
ఎవల భుజల మీద వాళ్ళ తలలే ఉండాలె.
ఈ వాక్యాలు ఎవరు రాస్తారా అని ఎదురు చూస్తావున్నాను చాలాకాలము గా. ముక్యము గా జీవితము లోను, శాహిత్యము లోనూ. గొప్ప వాక్యాలు.
చాల బాగ ఉంది!! “నిర్వాసితుల కన్నీళ్లు కంప్యూటరును చెమరించలేవు”, “ఎవల భుజాల మీద వాళ్ళ తలలే ఉండాలె” పంక్తులు చాల బాగున్నయ్.